Een jaar later…..

Vorig jaar op 31 oktober, het was een maandag. Een dag met veel buikpijn en dokters rond je bed.

‘s Avonds om half tien kwam het bericht dat er een donorlever voor je beschikbaar was. Wat waren we blij, een nieuwe kans. Een nieuwe start.

Samen met jouw favoriete zuster hebben we je naar de OK gebracht.

De laatste woorden die ik tegen je zei voordat je onder narcose ging waren “ga maar lekker slapen, als je wakker wordt heb je geen buikpijn meer”.

Hoe naïef waren we te denken dat het goed zou gaan. Na een lange strijd van jezelf en de doktoren is het uiteindelijk toch mislukt. Nu een jaar later missen we je nog op elk uur van de dag, dat lijkt alleen erger te worden. In onze omgeving zien we alle kinderen opgroeien, dan denken we “hoe zou Sven geweest zijn op dit moment”.

Recentelijk hebben we een monument neergezet op het plekje waar je nu ligt, we denken dat je hem ook wel mooi vindt.

Lieve Svennie, we missen je heel erg…….

Het wordt nooit meer zoals het was.

Op vrijdagmiddag 24 februari waren papa mama en Erben uitgenodigd voor het zogenoemde eindgesprek. Nadat je bent overleden hebben de doktoren nog voor een laatste maal in je buik gekeken wat er precies aan de hand was. Het bloedverlies tijdens de derde transplantatie was dermate ernstig dat je die klap nooit meer te boven had kunnen komen. Er zijn allerlei bloedstolsels in het bovenste gedeelte van je buikholte gevonden.

Darmen, milt, nieren het was allemaal stukgegaan. We denken dat je er niets van gevoeld zult hebben omdat je zoveel pijnmedicatie kreeg tijdens de laatste weken. Het geeft niet dat je de oneerlijke strijd hebt opgegeven, er was geen kans dat je het gewonnen zou hebben.

Op de vraag waarom nou net jij dit gekregen hebt konden ze ons geen definitief medisch antwoord geven. Gewoon domme pech…… En zo was het hele afgelopen jaar, alle complicaties die bij een levertransplantatie voorkomen heb je gehad en telkens overwon je.

Er gaat geen dag voorbij dat we niet aan je denken. Jij hebt geen pijn meer, maar het gemis van jou blijft onvoorstelbaar groot.

Papa,

29 februari 2012

“Voor Claus & Vivian Spijker uit Middelburg is 2011 een jaar om snel te vergeten. Maar ze weten zeker: “Dat zal niet gebeuren.” Het is een rampjaar geweest en eigenlijk zitten ze er nog middenin. Zoontje Sven (8 jaar) moest in een jaar tijd vier keer een levertransplantatie ondergaan. De laatste keer was begin november en voorlopig logeren ze nog wel even met broertje Erben (4 jaar) in het Ronald Mc Donald Huis Groningen. Toch willen ze hun verhaal vertellen….

Lees onder het gehele verhaal… klik op het plaatsje om het te vergroten en zo beter te kunnen lezen.

Laat u ook een reactie achter? Klik hierop om naar de reacties te gaan en ook uw eigen reactie achter te laten…