Een jaar later…..
Vorig jaar op 31 oktober, het was een maandag. Een dag met veel buikpijn en dokters rond je bed.
‘s Avonds om half tien kwam het bericht dat er een donorlever voor je beschikbaar was. Wat waren we blij, een nieuwe kans. Een nieuwe start.
Samen met jouw favoriete zuster hebben we je naar de OK gebracht.
De laatste woorden die ik tegen je zei voordat je onder narcose ging waren “ga maar lekker slapen, als je wakker wordt heb je geen buikpijn meer”.
Hoe naïef waren we te denken dat het goed zou gaan. Na een lange strijd van jezelf en de doktoren is het uiteindelijk toch mislukt. Nu een jaar later missen we je nog op elk uur van de dag, dat lijkt alleen erger te worden. In onze omgeving zien we alle kinderen opgroeien, dan denken we “hoe zou Sven geweest zijn op dit moment”.
Recentelijk hebben we een monument neergezet op het plekje waar je nu ligt, we denken dat je hem ook wel mooi vindt.
Lieve Svennie, we missen je heel erg…….
Het wordt nooit meer zoals het was.
